Bij mijn bezoek aan het lyceum in Sesto San Giovanni viel mij al op dat het schoolplein minder levendig was dan ik elders gewend ben, maar daar had ik een uitnodiging. Als ik aankom bij het Liceo e Istituto Tecnico “Erasmo da Rotterdam” in Bollate, ook bij Milaan, blijken Italiaanse scholen in het algemeen nogal gesloten. Ik sta voor een grauw gebouw met veel auto’s en motoren en een enkele fiets voor de deur, maar waar amper iemand te zien is; het enige bord aan de buitenkant meldt dat de ingang van het zwembad om de hoek is.
Verderop staan enkele mensen te praten, die desgevraagd bevestigen dat ik inderdaad voor het ‘Erasmo da Rotterdam’ sta. Een dame begeleidt mij naar binnen naar de receptie. In de hal zie ik nu ook een naambord. Voorbij de receptie zie ik enkele leerlingen geanimeerd staan te praten, maar zover kom ik niet, want ik heb geen autorisatie en die ga ik ook niet krijgen. Teruglopend naar mijn fiets spreek ik wel nog een docent die van Erasmus weet dat hij een filosoof was, maar niet kan vertellen waarom de school diens beroemde naam draagt.